Najprościej byłoby po maturze ukończyć kurs oraz zaliczyć egzamin. I ta możliwość dla niektórych istnieje. Ale po kursie nie zawsze zapewni się pracę, bo firmy turystyczne, zwłaszcza dobre, same wysyłają na kursy, a prócz tego oczekują zaliczenia testu wewnętrznego. Jest to więc krótka, ale nie najlepsza sposobność, a zwykle trzeba ją przejść. Egzaminy organizuje tutejszy wojewoda, ale zanim się do niego przystąpi, trzeba zaliczyć z reguły 3-miesięczny kurs w odpowiedniej instytucji (kurs z historii, historii kultury i sztuki oraz wiedzy o krajach, do jakich pilot będzie jeździł, np. na uczelni wychowania fizycznego. Od kandydata wymaga się, by był pełnoletni, ukończył szkołę maturalną, miał stan zdrowia ułatwiajacy wykonywanie zawodu, zaliczył kursy i praktykę, dokumentując właściwe zaświadczenie, oraz by zaliczył egzamin na pilota albo przewodnika wycieczek przed komisją wyznaczoną przez wojewodę. Egzamin nie należy do prostych - w teście należy odpowiedzieć na 150-200 szczegółowych pytań (np. jak nazywamy się siedliska konstruowane przez bobry albo ile cyfr ma numer paszportu).
Jednak taki egzamin nie jest wystarczajacy, bo chcąc jeździć za granicę, przyszły kandydat musi zaliczyć jeszcze egzamin językowy w urzędzie wojewódzkim. Nie jest to obowiązkowe, jeśli ma on dyplom ukończenia studiów filologicznych czy nauczycielskiego kolegium języków obcych lub świadectwo ukończenia szkoły z językiem obcym za granicą.
Każdy z absolwent dostaje od wojewody legitymację i numer. Jeśli jednak absolwent chce jedynie zacząć karierę od stopnia pilota, niech lepiej zda na AWF, gdzie uzyska pełne wykształcenie turystyczne na wydziale turystyka i rekreacja. W polskich uczelniach państwowych i niepaństwowych jest to jeden z popularniejszych kierunków.
Na początku trzeba zdać egzamin, który jest podzielony na sprawdzian praktyczny oraz teoretyczny. Sprawdzian praktyczny dotyczy tylko pływania, które uznaje się za jeden z elementów kultury. Sprawdzian teoretyczny dotyczy wiadomości z geografii lub z biologii oraz języka obcego. Oczekiwania znajomości języka wytycza się dość wysoko, żeby kandydat miał świadomość, iż na studiach czeka go dużo pracy w tym kierunku.
Specjalności i profile studiów są zróżnicowane. Do typowych należy obsługa ruchu turystycznego oraz hotelarstwo. Tu jest najwięcej kandydatów ze względu na popyt rynku. Te dziedziny są ze sobą powiązane, lecz wyróznia je też bardzo dużo: inne typy zawodów, inny klient i inny sposób działania. Do tej grupy specjalności należą też te, jak obsługa wycieczek, kreacja turystyki i rozrywki albo informatyka w turystyce. Ze kierunków czysto rozrywkowych warto wymienić choćby rekreację, pedagogikę czasu wolnego czy odnowę psychosomatyczną.
Studia są tak ułożone, żeby studentzaznajomił się nie tylko ze strukturą turystyki, ale i z marketingiem, zarządzaniem oraz ekonomią. A zatem wiedza, jaką się pozyskuje, jest bardzo rozległa i pozwala kursantom na dużą mobilność na rynku pracy.
W czasie uczenia studenci uczą się kilku kluczowych działów, jak geografia turystyczna, krajoznawstwo, zagospodarowanie turystyczne i rekreacyjne, podstawy turystyki, teoria i metodyka turystyki, marketing działań turystycznych i rekreacyjnych, informatyka w turystyce i rekreacji, i nawet prawo w turystyce czy metody i techniki obsługi ruchu turystycznego.
Każdy uczeń ma też do zdania zajęcia praktyczne (ćwiczenia w terenie i praktyki zawodowe), obozy, oraz takie specjalności, jak rekreacja ruchowa, turystyka, kwalifikowana, usprawnienie ruchowe.
